Ishida x Orihime FC~

หึๆ กว่าจะมาแก้งานได้เอามาลง...กิ๊ซซซซซซซซซ ไอ้ระบบใหม่บ้า! ดูแกดิ มานั่งแก้งานที่ก๊อปมาจาก Microsoft Word.... เล็กนิ่มห่วยจริงๆ (พยายามจะไม่โทษเอ็กซ์ทีน)

ปล. ได้โมเดลฮิเมะมาควงคู่กะอิชชี่แล้ววว~ !!888+เอ้ย 555+
ปลล. นี่คือฟิคเจ้าค่ะ
ปลลล.  OC - โอมจัง - โอคุง - เซกินะจัง จาก เซฮานอร์ท (http://xehanort.exteen.com)

[Fic] Kingdom Society - The School of Humor!

Chapta' I - I (มันยาวนะเจ้าคะ)

อืม... ปกติเรื่องราวต่างๆ ก็คงจะเริ่มที่จุดเริ่มต้นซินะ... แต่วันนี้ก็ขอเริ่มที่ตอนคาบเช้าของที่ห้อง 4-A ละกัน...

ฟิ้ววววววว......ตึ่ง!! เศษซากของโต๊ะตัวหนึ่งลอยมาทางหน้าต่างแล้วเข้าสวมรอยที่โต๊ะๆหนึ่งทันที คนในห้องต่างก็ตกใจ (แหงละ) กันหมดแล้วหันไปดูที่โต๊ะๆนั้น (ที่ดูเหมือน...เอ่อ...ซากไม้) แต่ว่าไม่มีใครสังเกตเลยว่า โต๊ะตัวที่อยู่ก่อนหน้านั้นปลิว(!?) หายไปแล้ว... เด็กหนุ่มกรามใหญ่เดินเข้ามาแล้ว...ช๊อคด้วยความบ้าคลั่ง

"พวกแก๊~!!" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาในห้อง 4-A ที่เรื่องป่วนๆ มักจะเกิดขึ้น (และมันก็เกิดขึ้นมาทุกปีแล้วด้วย) ในช่วงเช้าก่อนเข้าแถว เจ้าของเสียงผมสีฟ้าตั้งๆ ชี้ให้ดูที่โต๊ะ...เอ่อ....เศษซากของโต๊ะที่ลอยเข้ามาแทนที่โต๊ะของเขา

"นี่มันบ้าอะไรกันฟะ!?" กริมจอว์ชี้ที่โต๊ะพร้อมๆ กับจ้องที่กลุ่มนักเรียนชาย โดยเฉพาะเขาจ้องเขม็งที่อิจจี้ (อิจิโกะ)

"ก็เศษซากไม้ขรับทั่นจ๊อ?" เดมิกซ์ที่พิงขอบประตูหลังห้องหันขวับมาตอบในขณะที่คุยอยู่กับแอ๊คเซล (เรื่องเปิดเทอมกับเรื่องเพื่อนใหม่)

"ไม่ใช่ว้อย! ชั้นอยากรู้ว่า ใครทำโต๊ะชั้นให้เป็นแบบนี้ละฟะ!?" กริมเริ่มโมโหหนักขึ้นเรื่อยๆ จนหนุ่มน้อยหน้าหวานที่นั่งเย็บเสื้อโค้ทฤดูหนาวข้างหน้าลุกขึ้นมา

"เอาละๆ งั้นเดี๋ยวชั้นจะไปบอกอาจารย์ให้ นายก็หยุดโหวกเหวกได้แล้วกริมจอว์" อิชิดะที่เริ่มรำคาญเสียงพ่อหนุ่มกรามใหญ่ (เอ่อ...) ลุกขึ้นมาแล้วเดินไปกับโอเมก้า ("เอ้อออ กริมมันก็เป็นไงมานานแล้วอ่านะ" โอเมก้าบ่นๆ)

"ธ่อว้อย! แค่นั้นมันไม่พอหรอก ที่ชั้นอยากรู้ว่า ใครทำละฟะ!?" จ๊อยังคงโมโหเหมือนหมาบ้าไม่หยุด บางคนก็เริ่มรำคาญเจ้าหมาบ้าตัวนี้ แล้วพ่อหนุ่มผมเงิน(ที่ยังแบกเป้)ก็ลุกขึ้น  

"อะแฮ่ม ท่านกริมจอว์ เศษโต๊ะตัวนี้อาจจะเป็นโต๊ะที่อาจารย์ซาราคิยื้มไปซ้อมก็ได้นี่? ระหว่างซ้อมก็คง...เอ่อ...รุนแรงมือไปหน่อย" ริคุพูดสั้นๆ กริมหันหน้าจากทิศนั้นไปทิศนี้ (เอ่อ...ตูจะรู้มั้ย) แล้วมองที่เด็กหนุ่มที่ส่งสายตาเย็นชา(+เบื่อหน่าย)มาใส่

"เอ่อ ก็ได้" กริมเดินออกไป "ถ้าชั้นกลับมาอย่างน้อยชั้นก็ต้องเห็นเจ้าโต๊ะบ้าตัวนี้หายไปนะเฟ้ย" จ๊อน้อยกำชับ แล้วเดินไปทางบันได

'แค่วันแรกก็จะบ้านบึ้มกันแล้ว -*- เฮ้อ...' โอไมคร่อนถอนหายใจยาวๆ 'อยากจะรู้จริงๆ ว่าพี่เราหายไปไหนนานนักหว่า...'

---*---

"เอ๊ออออ แล่วววว...." โอเมก้าที่หัวเริ่มยุ่งหันซ้ายหันขวา อิชิดะก็พยายามจะหาห้องพักครูเช่นกัน

"ห้องมันอยู่ทางหมาตรงไหนละนี่???" โอมจังที่เริ่มจะหงุดหงิดกับการหาห้องไม่เจอบ่นนนนน ตามสไตล์ จนไม่ได้มองทา--

โครม!!  

"เชิ๊ยกก!? โลกบึ้มแล้วว!?!?" โอเมก้าที่ล้มลงไปไม่เป็นท่าต๊กใจจนคนที่ชนใส่เธอยังต๊กใจตาม

"ทีหลังเธอก็หัดมองทางมั่งซิ" อิชิดะกอดอกแล้วมองหน้าคนที่ชนเธอที่หน้าตาดูไม่ชื่นมื่นเลย ผมก็ทรงแปลกๆ สีทองอีกละ

"อ่า...ขอโทษนะครับ" เด็กหนุ่มผมทองก้มหัวหงกๆ หลายรอบจนโอเมก้าจะเวียนหัวแทนอยู่แล่ววววว

"เอ่อ... ไม่เป็นไรหร้อกกก แค่นี้เบๆ ชิลๆ หมูๆ หมาๆ กาๆ ไก่ๆ เป็ดๆ ห่านๆ จิ๊บๆ โฮ่งๆ..." โอมจังลุกขึ้นแล้วตบหลังเด็กหนุ่มผมทอง ("อุ๊กกก!!!?") แต่พอเธอสังเกตหน้าเค้า..........  

............ตาคล้ายๆ ริวซากิคุงเลยนี่นา..........  

แน่นอนว่าริวซากิคุงเป็นคนที่ทำให้โอเมก้าจังต้องส่งการ์ดวันวาเลนไทน์ไปเป็นกองๆ ตั้งหลายปีมาแล้ว น่าเสียดายที่ริวซากิคุงฉลาดไปหน่อย เลยต้องออกจากโรงเรียนไปเข้าโรงเรียนที่เทพกว่านี้ ตอนนั้นโอมจังแทบสลบไปเลยนะนั่น

"....แล้ว...หนะ--นายชื่ออะไรหรอ--" โอเมก้าจังเริ่มพูดจากชิลๆ มาเป็นตะกุกตะกัก

"คิระ... คิระ อิซึรุ ครับ" คิระก้มลงทักทาย "แล้วคุณ...ใช่โอเมก้าจากห้อง 4-A หรือเปล่าครับ?" คิระถามต่อ ตอนนี้อิชิดะแทบที่จะไม่ได้พูดอะไรเลย (ตัวประกอบๆๆ 555+) นอกจากส่งสายตาเป็นนัยๆว่า 'รีบๆ ไปได้แล้ว เดี๋ยวพอกริมจอว์กลับมาไม่เจอโต๊ะก็โมโหโกรธาหรอก' จนโอเมก้าต้องรีบขัดความรู้สึกตัวเอง (มันทรมาณจริงๆ TTATT)

"เอ่อ... คิระ? ไปก่อนนะ..." โอมจังรีบวิ่งไป (อันที่จริง...โดนอิชิดะลากไปมากกว่า) แล้วโบกมือให้คิระ คิระโบกมือตอบก่อนที่จะรีบเดินกลับห้อง...

หลังเคารพธงชาติ...  

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.  

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.  

"เอาละ อาจารย์เป็นอาจารย์ประจำห้อง 4-A นะ... อาจารย์ชื่อ อิเสะ นานาโอะ นะ ยินดีที่ได้รู้จัก" นานาโอะเขียนชื่อตัวเองบนกระดาน แล้วบอกต่ออีกว่า "ส่วนเรื่องโต๊ะที่โอเมก้ากับอิชิดะคุงรายงานมาให้...เดี๋ยวครูจะให้อาจารย์ไซเอ็กซ์ช่วยจัดการให้...ส่วนตอนนี้ เดี๋ยวอาจารย์จะเรียกชื่อ แล้วพวกเธอก็ออกมาแนะนำตัวนะ เอาละ..." นานาโอะอ่านกระดาษเล็กๆ แผ่นหนึ่งที่เขียนรายชื่อ (มั้ง) เอาไว้... ส่วนกริมจอว์ก็คงยังต้องนั่งแต่เก้าอี้ ("เฮ้ยกริมจอว์ โต๊อากาศนายเจ๋งโคตรเลยหว่ะ 555+" อิจจี้ล้อ) พร้อมใบหน้าที่อยากจะบีบคออิจิโกะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย  

"เลขที่นักเรียนชาย 1... โซระ..."  

"เฮ้ยๆ ดูดิยูมิจิกะ" อิกคาคุกระซิบกับเพื่อนสนิทของเขาแล้วหันไปมองที่โซระ "ดูโค-ตรเด็กเลย นั่นใช่ 16 อะป่าวฟะ"

"ไม่รู้สิ เจ้านั่นหน้ายังเด็กเทียบไม่ได้กับชั้นซะด้วยซ้ำ" ยูมิจิกะกระซิบแล้วหันไปรอบๆ ห้อง ("อายุ 15 ปี คร้าบ~ มาจากโรงเรียนเดสทีนี่ย์...วิชาที่ชอบคือวิชาพละ...") แต่เขาก็ต้องหยุดมองสักครู่หนึ่งเพราะอิกคาคุสะกิดทัน ("อาจารย์เฟ้ยแก!!") แล้วเขาก็กระซิบกลับอิกคาคุ

"ดูนั่นดิ" ยูมิจิกะสะกิดอิกคาคุแล้วชี้ที่นักเรียนนหญิงคนหนึ่ง "หน้าคล้ายๆ แถมเค้าๆ มาจากอาจารย์เซฮานอร์ทเลยว่ามะ"

"นั่นดิ อาจจะเป็นพี่น้องกันก็ได้นะว่ามั้ย?" อิกคาคุเห็นด้วย--  

ฟิ้ววววววว~ โป๊ก!!!  

"อะจ๊ากกกกกกก!!" ชอล์คแท่งหนึ่งลอยมาใส่หัวหลอดไฟของอิกคาคุเข้าเต็มๆ "นี่สินะที่เค้าเรียกว่า เกรียน ตัวจริง" นานาโอะเริ่มเดือด "ถ้าจารย์ฯเห็นพวกเธอคุยกันอีกละก็ ครั้งต่อไป หลอดไฟก็จะแตกเลยนะ" เธอก้มหน้าเรียกชื่อต่อไป "เลขที่นักเรียนชาย 4... เดมิกซ์"  

"ครับ สวัสดีครับท่านพี่น้องทุกท่าน กระผมเดมิกซ์คับ เรียกได้ว่า เดจังก็ได้นะครับ..."

"สวัสดีครับ ผม อิชิดะ อุริวครับ ความสามารถพิเศษคือ เย็บ..." ("ต้องงี้ดิเพื่อนซี้!!" โอไมคร่อนชูนิ้วโป้งเล็กๆ)

"สวัสดีค่า ไคริค่ะ ชอบเรียนวิชาพละ..."

"สวัสดียามเช้าขอรับ ข้าน้อยโอเมก้า เรียกสั้นๆว่า โอมจังเจ้าค่ะ..." ('..........' นานาโอะคิด)  

"คนสุดท้าย...เลขที่นักเรียนหญิง 7... ฮินาโมริ โมโม่...(เลขสวยเชียวนะแก)"  

.

.

.

.

.

.

.

.

..

หลังแนะนำตัวกันเสร็จแล้ว....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

..

.

.

.

..

.

...

...

.

.

.

..

.

.

.

.

.

..

.

.

.

.

.

.

"เอาละ ช่วงนี้เป็นช่วงที่เราต้องเดินดูรอบๆ โรงเรียนสักหน่อยนะ พวกเธอก็ทำความรู้จักกันได้ตามสบายนะ ส่วนตารางเวลาเรียน... อาจารย์ได้แจกให้ทุกคนครบแล้วใช่มั้ย? เอาละ เลิกคาบได้" นานาโอะชี้แจงให้เหล่านักเรียนที่น่าร้ากซ์ ก่อนที่จะเดินออกไป...  

.

.

.

.

.  

"เอาล่านะ งั้นปะกัน" โอเมก้าเดินขบวนนำหน้าเดินออกไป ก่อนที่จะ--

โครมม!!  

"อ...อูย...ชนรอบที่ 2 ของวันนี้แล้วนะนี่ ไอ้คนเขียนมันก็นะ..." โอเมก้า(ที่ล้มกองลงไป)บ่นก่อนที่จะลุกขึ้นมา เธอมองหน้าคนที่ชนเธอ... ไอ้ A4 นะ...แก...

" ระวังหน่อยสิ ยัยแว่น เธอนี่เหมาะกะอิชิดะมันจริงๆเล้ย..." กริมจอว์ที่ยืนอยู่ข้างๆ อุลคิโอร่ากอดอกยิ้ม(แบบชั่วๆ) โอเมก้า(โค-ตร)เคือง แต่ถ้าไม่ได้อิชิดะคว้าไว้ก็คงจะไปเสยกริมจนคางแตกไปแล่ว

"อย่าไปยั่วมันให้ใจได้เลยโอมซัง" อิชิดะ(ที่พยายามดึงไอ้ปลาดุกคลั่ง)บอกโอเมก้าที่ใกล้จะเดือดเต็มทน กริมจอว์ก็ยังคงยิ้มเยาะเจ้าปลาดุกใส่แว่นตัวนี้จนกระทั่ง...

"จ๊อ นายน่ะ...ถอยไปเลย" เดมิกซ์เดินมากับเซกินะ"ก่อนที่ชั้นและเซจังจะถีบกรามนายหักซะก่อน เดี๋ยวอุลคิโอร่ามันก็งอนซะหรอกที่นายไปจีบชาวบ้านเขา" เดมิกซ์กอดอกยิ้มเย้ยจ๊อน้อย กริมเปลี่ยนจากยิ้มมาเป็นหน้าซีเรียสในทันใดก่อนจะเดินชนไหล่เดมิกซ์ไป...  

"เป็นไรปะโอม" เดมิกซ์ถามโอม "ขอบใจนะเนี่ย นี่ถ้านายไม่พูดไล่มัน ชั้นก็คงไปฟัดกะหมาบ้าที่ชั้นเจอตอนเช้าแล้ว ไม่รู้ว่าฉีดยายังด้วย" โอมหัวเราะ เดมิกซ์ก็หัวเราะตาม (ชอบใจเว้ย เจอคนอยู่พรรคกวนเมืองเดียวกัน ฮ่าๆ)

"แล้วนายมีเพื่อนแล้วนี่... เซกินะ ช่ายมะ" โอมใช้ท่าครุ่นคิด เซกินะก้มหน้าทักทาย "เซกินะค่า เรียกได้ว่าเซจังนะโอมจัง"

"อา... งั้นเราไปเดินรอบๆ โรงเรียนเหอะ ชั้นว่าเวลาแค่ 2 ชั่วโมง (2 คาบ) ที่จารย์ให้มาคงจะไม่พอละม้าง 55+" โอมหัวเราะไปพลางๆเดินไป อิชิดะก็คงอ่านหนังสืออยู่ จนโอมทักอิชิดะที่ไม่มองทางเลย  

"เฮ้ยอิชชี่คุง ถ้านายไม่เลิกอ่านหนังสือเนี่ย... เดี๋ยวนายได้ไปพบรักแท้หรอก เพราะส่วนใหญ่ชั้นว่ารักแท้มันเกิดขึ้นง่ายๆ จากการเดินชนกันนี่แหละ แต่นายคงไม่อยากเดินชนสาวโอบาค่อน หรือชายที่ไหนหรอกนะ เหมือนไอ้หมาบ้านั่นไง 555+" โอมตบหลังเพื่อนซี้ใส่แว่น(ไม่เบา)จนหนังสือแทบหล่นจากมือ "ขอโทษนะครับโอเมก้าซัง แต่ว่าขนาดคนธรรมดาๆ ที่มี 4 ตาอย่างคุณไม่ได้อ่านหนังสือเนี่ย...ยังที่อีท่าไหนถึงไปชนคนตาดีๆ อย่างคิระคุงได้เนี่ย... มันยังไงแน่ขอรับว่าท่านจงใจที่จะพบรักแท้รึเปล่าครับท่าน" แหม...พูดได้เป็นดาบสองคมจริงๆ เลยนะอิชิดะ

"บ...บ้า!! " โอมจัง(ที่หน้าแดง)ตบหัวอิชิดะ(ที่แอบแฝงไปด้วยรอยยิ้มนิดๆ) เดมิกซ์กับเซกินะหัวเราะ (เซคุง - ไม่มีบทเซกินะเล้ยยย) แล้วพวกเขาก็มาถึง...  

...ห้องน้ำชาย  

"เห็นว่าห้องน้ำหญิงอยู่อีกด้านแน่ะ" เซกินะชี้ไปทางโรงอาหาร "จะบ้ารึเปล่าวะนั่น สร้างห้องน้ำไว้คนละด้านของโรงอาหารเรอะ" เดมิกซ์บร่นๆ ส่วนโอมก็คงเปิดแผนที่โรงเรียนดู "เอาละ...ก็คงไม่มีอะไรมาก งั้นเราไปดูดีกว่าว่าเพื่อนๆ คนอื่นอยู่ไหน จะได้ทำควายฝรั่งเศสกันเยอะๆไง?" โอมพยายามเล่นมุข(ที่ไม่มีใครเก็ต)อยู่--

"เอ่อ...โอมจัง? ขอไปเข้าไปทำธุระก่อนนะ" เดมิกซ์บอกกับโอม "แล้วใครห้ามละเดจัง ห้องน้ำก็อยู่ตรงนี้ ก็ไปเลยดี้~" โอมรีบไล่เพื่อนหัวยุ่ง(ที่ถือซีตาร์อันยักษ์)ที่วิ่งเข้าห้องน้ำไป

"เฮ้อออออ ตูละหนาย มีเพื่อนประเภทแปลกๆ อย่างเง้... เดี๋ยวท่าชั้นคงต้องมีเพื่อนแนวติสๆ กะเพื่อนแนวภูเขาอีกอะดิเนี่ย..." โอมบ่นกับเพื่อนๆของเธอ...  

เอาละ มาดูด้านคนในห้องน้ำมั่ง...

"ชะเว้ยเฮ้ย!! ช...ชูเฮย์...ไปทำอะไรยูมิจิกะมันน่ะ!!?" เดมิกซ์หัวตั้งขึ้นกว่าเดิมอีก ชูเฮย์ที่คว้าคอยูมิจิกะหันขวับมา "นายรู้มั้ยว่าไอ้นี่มันเป็นพวกวายนะเฟ้ย!!" เขาตะโกนบอกเดจัง  

".........ยูมิคุง ริมฝีปากชูเฮย์มันเป็นไงมั่ง นุ่มนวลดีป่ะ" เดมิกซ์ทำหน้าเหวอ(โค-ตร) ชูเฮย์ตกใจโค-ตรกว่า

"อืม... นี่นะเหรอความรู้สึกของจูบแร--*เปรี่ยง!* ยูมิจิกะโดนชูเฮย์ชกหน้า "จะบ้าเหรอแก๊!?" ส่วนที่เหลือก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว เพราะเดมิกซ์ทำธุระเสร็จแล้วก็รีบพุ่งออกมาทันที...  

"ไง" โอมจังทักทายเดมิกซ์ที่หน้าซีดโค-ตรๆ "พ...พวกนายรู้มั้ย...เราได้คู่วายมาคู่หนึ่งแล้วล่า..." เดมิกซ์พูดแบบหายใจแทบไม่ทัน เซกินะกอดอก "ใช่ชูคุงกับยูมิคุงรึเปล่า? ใช่แน่ๆ ชั้นได้ยินเสียงพวกเค้าสองคนด้วยล่ะ..."

"เธอรู้ได้ไงเนี่ย?" เดมิกซ์ถาม

"ไม่รู้ก็บ้าแล้วละ" เซกินะตอบสั้นๆ หน้าขรึมๆ

"เอ่อ...ไปกินข้าวน่าจะได้แล้วนะ นี่ก็จะเที่ยงแล้ว..." อิชิดะ(หลังจากที่อ่านหนังสือบ้าบอนั่นเสร็จ)พูดขึ้น และแล้วกลุ่มของโอมจังก็เดินต่อไปเพื่อไปหม่ำอาหารเที่ยง...

เอาละเจ้าคะ ละแล้ว...โปรดติดตามตอนต่อไป ตอนที่ 1-2 งับบบบ~!!

-omegaeons